Oftewel: het debat is vaak een mannenaangelegenheid. Invloedrijke personen zijn bijna altijd mannen, vrouwen zouden toch vaker hun stem moeten laten horen. Om die reden schuiven we aan bij Frances Pas.

Brains, Beauty & Philosophy

Als ik aan Frances vraag wat er bij haar opkomt als ik zeg: FILOSOFEREN, zegt ze: “Ik denk dat het met elkaar communiceren is met een open mind. Bij een discussie ga je er vaak voor om een ander ergens van te overtuigen en verdedig je je eigen standpunten. Bij filosoferen is er niets goed of fout en ventileer je hoe je in je denken tot een mening bent gekomen. Met andere mensen diep je een onderwerp uit om te zien of je tot nieuwe inzichten kunt komen of een vraagstuk vanuit een andere hoek kunt aanvliegen om er letterlijk ‘wijzer’ van te worden. Tenminste, dat denk ik”.

Je gebruikt het woord ‘wijzer’. Een synoniem van filosofie is wijsbegeerte. Filosofen hebben een honger naar kennis en wijsheid. Waar zit de filosoof in jou?
“Filosoferen doe je niet zo snel denk ik, in ieder geval niet bewust. Met de achterliggende gedachte dat we nu gaan filosoferen merk ik dat ik het gesprek heel anders in ga. Ik sta in ieder geval meer open. Als ik met iemand in discussie ben dan wil ik mijn mening verkondigen en eigenlijk wil ik het liefst iemand overtuigen van mijn gelijk. Daarom vind ik het heel leuk dat we dit gesprek gaan hebben en ben ik erg nieuwsgierig wat er uit dit filosofisch intermezzo komt.”

En dat is wederzijds. Ik weet niet zoveel van Frances. Ik weet dat ze franchise-ondernemer is bij Olympia Uitzendbureau en meerdere vestigingen heeft, maar dat ze er inmiddels ook een aantal heeft verkocht. We hebben elkaar ooit een keer kort gesproken op een Haringparty van Hoeksche ondernemers en aan de hand daarvan denk ik dat dit een ontzettend leuk en interessant ‘gesprek’ wordt.

Ben je fel in discussies?
Frances schiet in de lach en zegt direct en volmondig: Ja! Ik kan heel erg moeilijk mijn ongelijk toegeven. Ik ben zelfs zo erg dat als iemand met argumenten komt waarvan ik denk: “Ja, dat klopt”, dat ik het dan nog probeer mijn kant op te draaien.

Ok, maar stel dat wij die discussie hebben en ik zeg ineens tegen jou: Hé, we zijn niet aan het discussiëren hoor, maar aan het filosoferen. Komt er dan een andere Frances tevoorschijn?
Het ligt aan het doel van het gesprek. Zakelijk gezien hebben we geen tijd om uren te filosoferen, dan moeten er bepaalde beslissingen genomen worden. Ik denk daarom dat de setting bepalend is of ik over ga tot een goed gesprek met ruimte voor de ander of dat ik aan mijn eigen overtuiging vasthoud. Ik denk wel dat ik in vertrouwd gezelschap sneller het achterste van mijn tong laat zien en anderen ook die gelegenheid geef.

Hoe doe je dat met de mensen die voor je werken? Je stuurt een flinke club werknemers aan? Ben je daarin ook fel?
Ik denk dat ik in de vestiging mensen heel erg vrijlaat en hun eigen ‘ding’ laat doen. Ze hoeven niet persé te werken zoals ik, als ze het beoogde doel maar halen. Natuurlijk wel binnen de lijnen van onze bedrijfsfilosofie. Eigenlijk is het verbazingwekkend, vind ik zelf altijd, dat wat ik doe ook allemaal lukt want leidinggeven is niet mijn sterkste kant.

Dat klinkt me echt vreemd in de oren. Je hebt een aantal vestigingen en die zijn allemaal succesvol! Je doet juist iets heel erg goed.
Nou, laat ik het dan anders formuleren. Ik ben van nature geen talent in goed leiderschap. In de loop der jaren heb ik wel geleerd wat het beste werkt, maar dat gaat me niet altijd makkelijk af. Dat komt écht doordat ik nog altijd denk: “Mijn manier is de enige goede manier”, maar als je op die manier je mensen gaat aansturen rennen ze hard bij je weg en dat wil je natuurlijk ook niet. Bovendien ontneem je werknemers om te kunnen groeien in hun eigen proces. Ik kom mezelf daarin nog weleens tegen hoor, maar ik heb geleerd dat ik dat beter los kan laten en er niet bovenop moet gaan zitten. Overigens is het volkomen irrationeel om te denken dat de enige goede manier die van jezelf is en toch bekruipt me dat gevoel nog weleens.

Staat dat de groei van je bedrijf in de weg?
Ja, in zekere zin wel, maar ik vind dat niet per definitie negatief. Groei is nodig, want stilstand is achteruitgang, maar groei is op vele manieren mogelijk. Als je het hebt over groei qua uitbreiding van het aantal vestigingen, dan heb ik dat in ieder geval wel waargemaakt.

Alhoewel ik de rol van ‘bazin’ lastig vind, was er ergens in mij ook een ambitieuze Frances. Ik wilde meer vestigingen. Eerlijk gezegd had dat te maken met een andere franchisenemer binnen Olympia die geweldige cijfers draaide. Ik dacht: Dat kan en wil ik ook! Ik zag en zie haar nog steeds als een geslaagde zakenvrouw. Inmiddels draait ze 12 vestigingen en alle 12 lopen als een trein.

Dus ja, ik heb toen gezegd: Als er weer een vestiging te koop komt, dan bel je me maar. Uiteindelijk heb ik Rotterdam en Spijkenisse gekocht en later nog Barendrecht. De groei zat er lekker in tot ik op een dag dacht: Waar ben ik mee bezig? Ik vroeg me ineens af: Doe ik dit nu omdat ik dit wil of is dit omdat ik denk dat een ander dat van mij verwacht? Ik had het traject ingezet en dan ga je niet zo snel terugkrabbelen, maar dat sluimerende onderbuikgevoel van onrust bekroop me meer en meer.

Denk je dat het verschil met jou en die in jouw ogen ‘succesvolle zakenvrouw’ te groot is qua hoe je in elkaar steekt? Zij kan blijkbaar heel makkelijk haar vestigingen overlaten aan haar managers. Jouw directe betrokkenheid met je bedrijf staat dat in de weg.
Ja dát, maar ook het besef dat ik bijna nooit meer thuis was. Mijn man en ik hebben twee jongens van 16 en 18 jaar. Ik realiseerde me dat zolang ze nog thuis wonen het ook jn is om er te zijn en om leuke dingen te doen. Met drie vestigingen was daar helemaal geen ruimte meer voor. Overigens voel ik me veel fijner in de MKB-markt dan tussen de multinationals. In Rotterdam zitten ze niet zozeer op jouw ondernemerschap te wachten. Ze willen gewoon uitzendkrachten voor een bepaalde prijs en is er bijna geen sprake van een ‘relatie’ met de klant. Die manier van aanpak moet bij je passen. Ondanks het feit dat Rotterdam nog een enorm groeipotentieel heeft, heb ik het toch verkocht. Het heeft me wel tijd gekost om die knoop door te hakken. Hier in de Hoeksche Waard ga ik langs bij klanten en nemen we de tijd om de klant te leren kennen. Daar wordt het een samenwerking in plaats van een ‘opdracht’. Doordat we de mensen en het bedrijf zo heel goed leren kennen kunnen we veel gerichter zoeken naar de allerbeste kandidaat. We denken mee met de ‘relatie’ en persoonlijke aandacht vind ik daarin echt heel belangrijk.

Ik wil toch wel even kwijt dat ik jou ook zie als een succesvolle- en zelfbewuste zakenvrouw als ik zo vrij mag zijn. Succes is volgens mij niet te meten aan geld of aan een aantal vestigingen, wat denk jij?
Ik ben dat wel met je eens. Tevredenheid is een groot goed.

Ligt de focus qua groei nu alleen op de vestiging in Oud-Beijerland?
Nee, niet alleen op Oud-Beijerland. Barendrecht heb ik twee jaar geleden aangekocht en daar gaan we nu ook mee aan de slag. De bedoeling was dat ik destijds die regio zelf zou gaan oppakken, maar ik brak mijn bekken tijdens een skivakantie. Die vestiging loopt goed, maar heeft meer aandacht nodig om er het beste uit te halen. Ik denk uiteindelijk dat groei alleen kan als je focus hebt. Twee vestigingen is voor mij genoeg en ik wil lekker tussen mijn mensen instaan. Ik wil alles kunnen wat zij ook moeten kunnen en betrokken blijven bij de ‘werkvloer’.

Maar heb je dat niet al bewezen in die 26 jaar met alles wat je hebt bereikt?
Frances lacht: Ja, dat is ook zo…

Misschien is het gewoon simpel een kwestie van dat je het te leuk vindt om tussen de mensen te blijven en het werk zelf te blijven doen?
Ja, misschien wel. Uiteindelijk gaat het er toch om waar je jezelf zo comfortabel mogelijk bij voelt en voor dit moment heb ik de juiste keuzes gemaakt.

Vrouwen op de arbeidsmarkt en schuldgevoel

Ondanks het feit dat je Rotterdam en Spijkenisse hebt verkocht werk je volgens mij nog steeds vijf dagen per week. Je vertelde dat je twee kinderen hebt met je man Gerard.
Ik kan het niet, stilzitten op de bank. Toen mijn kinderen klein waren heb ik er wel mee geworsteld. Uiteindelijk hebben mijn man en ik er heel bewust voor gekozen dat ik fulltime ging werken en hij parttime. Ik ben natuurlijk wel moeder, maar Gerard is veel meer vader dan dat ik moeder ben. Hij vond het heerlijk en voor mij was het de beste optie.

Best vooruitstrevend, want het rolmodel is nog vaak dat mannen vijf dagen werken en dat vrouwen laveren tussen een parttime job en al boterhammen smerend staan te verzinnen wat ze vanavond weer eens gaan eten?
Ja, ik ben hem er ook erg dankbaar voor. In eerste instantie wilde ik helemaal geen kinderen, maar op mijn 33e raakte ik zwanger. Na vier maanden pas werd ik er blij van. Het heeft even geduurd voordat ik het kon accepteren. Ik zou een jaar als stewardess gaan werken bij KLM. Tja, dat was geen optie meer. Later kwam er nog een tweede zoon en met heel mijn hart hou ik van ze en ben ik ontzettend trots op ze.

Wat vind jij van de discussie dat vrouwen minder kans maken op belangrijke functies en nog altijd minder verdienen dan mannen. Dat vrouwen wellicht toch achtergesteld worden?
Het welbekende Glazen Plafond. Ik vind dat zo’n nare discussie. Kijk, in zo’n soort discussie ben ik heel fel. Ik ben ervan overtuigd dat vrouwen net zoveel kansen hebben om topfuncties te bekleden als mannen. Ik zie het nog heel veel om me heen. Hoogopgeleide vrouwen, die als ze kinderen krijgen, direct parttime gaan werken. Ik kan me niet voorstellen dat ze dat allemaal ook echt diep vanbinnen willen. Ze doen het omdat het zo hoort of omdat het van ze verwacht wordt. Het zit ook in die vrouwen zelf, ze gaan er zelf ook al vanuit dat dit de te bewandelen weg is. Een wettelijk quotum voor vrouwen aan de top levert daarom niet per definitie die topvrouwen, simpel omdat vrouwen er zelf niet voor kiezen.

Ik denk dat iedereen de regisseur van zijn of haar eigen leven is of kan zijn. Maar toch komen wij nog wel uit een generatie waarbij mannen werken en vrouwen thuisbleven om voor de kinderen te zorgen. Wat adviseer je vrouwen om daar van los te laten? Mits ze dat echt willen natuurlijk.
Het klinkt heel flauw, maar volg je gevoel en communiceer met je partner. Misschien kan het toch anders? Ik vind het ook zó irritant als een man een dag voor de kinderen zorgt dat dat een ‘papadag’ wordt genoemd. Dat vind ik zó belachelijk. Of “Ik moet oppassen”. Hoezo oppassen?

We gaan het nog even hebben over ouder worden. Wat denk jij ervan?
Hahaha, ik word bijna 52 jaar. Maar ik voel me zo helemaal niet.

Ik vind dat jij heel veel levensvreugde uitstraalt, wat je jonger maakt. Je staat midden in het leven. Vind jij het erg om ouder te worden? Heb jij ook dat je soms denkt: Jeetje, ik heb veel te weinig tijd?
Ja, ik vind het erg om ouder te worden en ja, ik denk heel vaak: JEETJE, ik heb veel te weinig tijd? Ik wil nog zoveel doen. Over 30 jaar ben ik 82! Ik wil dat nog lang niet. Ik kan me nu niet voorstellen dat ik over 30 jaar écht oud ben. Het beangstigt me niet, maar ik vind het wel een oncomfortabel gevoel. Het gaat niet eens over uiterlijk, maar gewoon over tijd. De tijd gaat zo snel voorbij en ik ben nog lang niet klaar.

We kunnen er verder niks mee toch?
De tijd kunnen we niet stilzetten. Ik vind het trouwens wel een vreemde gewaarwording dat ik in de ogen van 20’ers eigenlijk gewoon een oud wijf ben. Aan de andere kant: Het huidige 50 van nu is niet meer het 50 van vroeger.

Ik ga een botox spuitje doen.
Echt???

Ja, ik ga het gewoon doen. Zou jij dat overwegen?
Haha, ik wil het wel even zien als je het hebt gedaan. Ik heb er nooit zo over nagedacht, maar waarom ook eigenlijk niet? Ik ben trouwens wel tevreden, ik heb goede genen. Ik word nog altijd jonger geschat dan dat ik ben. De bekende ‘duck face’ vind ik afschuwelijk en maakt dat het er heel belachelijk uitziet. Dat vind ik zonde, maar zo’n voorhoofdsfronsje of het gedeelte onder de ogen… ja, dat zou ik wel willen. Hoe je het ook went of keert, het ouder worden hoort erbij, maar een frisse look is en blijft wel belangrijk.

Even nog over Olympia Uitzendbureau. Wat is de bedrijfsfilosofie?
Persoonlijke aandacht, betrokkenheid met onze relaties en het beste uit ons team halen. Ik denk dat de manier van leidinggeven, vanuit mijn hart en met enorme betrokkenheid, haar positieve weerslag heeft op de mensen in de vestiging. Eigenlijk is dat ook wat ik wil waarborgen. Wellicht voel ik me daarom veel beter met twee vestigingen in plaats van een enorm imperium. Ik ben niet het type om ‘boven’ een aantal vestigingen te hangen en vanaf die plaats leiding te geven. Ik sta veel liever met twee benen op de grond en tussen mensen. Op die manier blijft mijn werk te gek en geeft het me enorm veel werkvreugde.

Als vrouwen getriggerd zijn door dit gesprek, kunnen ze dan bij je aankloppen voor advies?
Bij deze nodig ik vrouwen graag uit om hierover eens te filosoferen. Wellicht kan ik vrouwen inspireren om hun eigen weg te volgen en ze hierbij te helpen. Tenslotte zijn we een uitzendbureau met een flinke portefeuille vacatures voor hoger opgeleide vrouwen én mannen.

Bedankt Frances voor je openhartige antwoorden. Ik weet niet of we zozeer een filosofisch gesprek hebben gevoerd, maar je hebt me wel geïnspireerd door te vertellen over de keuzes die jij hebt gemaakt in je leven.
Ja, ik denk dat we het allemaal niet zo moeilijk moeten maken voor onszelf. Volg je hart en blijf trouw aan jezelf. Erg cliché, maar je leeft maar een keer en de tijd vliegt voorbij. Haal het beste eruit.

By |2018-07-28T01:20:02+00:00juli 2017|Tags: |